J 365 Τολμάς να δεις Ψυχή σε Πυράκτωση Λευκή; Τότε κρύψου πίσω από την πόρτα — Κόκκινο — είναι της Φωτιάς το κοινό χρώμα — Σαν όμως πυρωμένο το ορυκτό Της Φλόγας τη συνθήκη έχει νικήσει Τρέμει κι απ’ το Καμίνι βγαίνει Δίχως χρώμα, μόνο το φως Λάμψης αμύρωτης. Και το μικρότερο χωριό έχει Σιδηρουργό To σταθερό του χτύπημα στο Αμόνι Σύμβολο στέκει για το πιο καλό Καμίνι Αυτό που αθόρυβα σφυροκοπά —εντός του— Λειαίνοντας τ’ ανήσυχα Ορυκτά Με το Σφυρί, με τη Φωτιά Ώσπου το Προκαθορισμένο Φως Την Κάμινο ν’ αποκηρύξει — ? J 52 Κι αν χάθηκε η βάρκα μου στο πέλαγο — Κι αν θύελλες συναπάντησε — Κι αν σε μαγευτικά νησιά Υπάκουα τα πανιά της έστρεψε — Ποιο απόκρυφο αγκυροβόλι Σήμερα την κρατά — Αυτό είναι έργο του ματιού Πέρα απ’ τον Όρμο να ερευνά. ? J 318 Το πώς ανέτειλε ο Ήλιος θα σας πω — Μία Κορδέλα τη φορά — Καμπαναριά λουσμένα στον Αμέθυστο — Τα νέα, έτρεξαν σαν Σκίουροι — Λύσαν οι Λόφοι τα Καπέλα τους — Οι Κορυδαλλοί — ξεκίνησαν — Τότε ψιθύρισα στον εαυτό μου — «Αυτό, ο Ήλιος πρέπει να ’ταν»! Μα το πώς έδυσε — δεν ξέρω — Έμοιαζε μ’ ένα μαβί πέρασμα Όπου μικρά Κίτρινα αγόρια και κορίτσια Σκαρφάλωναν συνέχεια — Μέχρι που έφτασαν στην άλλη την πλευρά — Ένας Ποιμένας από Γκρίζο — Σήκωσε ήρεμα του δειλινού τις Μπάρες — Κι οδήγησε το ποίμνιο μακριά —