Χαμογέλασα ακόμη πιο πλατιά, τρέμοντας από μέσα μου μην και με καταλάβουν. Σήκωσα τη μια μου παλάμη για να κρύψω το στόμα μου καθώς τα δόντια μου έλαμπαν μέσα στο μισοσκόταδο, και το καταλάβαινα. Θα νυχτώσει σε λίγο. Α, ήταν νύχτα ήδη, και θα μας έτρωγε». Κάποια σπίτια δεν είναι απλώς στοιχειωμένα. Πεινάνε κιόλας. Το Στοιχειωμένο στέκει στην άκρη του παραλιακού μετώπου της πόλης σαν μια κακοφορμισμένη πληγή που δεν κλείνει. Εκεί, μέσα στη μυρωδιά της αποσύνθεσης και στον απόηχο ιστοριών για φαντάσματα που ψιθυρίζονται εδώ και δεκαετίες, η παρέα των δεκάχρονων αγοριών που μπήκε κρυφά στην παλιά, ερημωμένη έπαυλη με τα τυφλά παράθυρα, θα κάνει κάτι αδιανόητο. Κάτι που δεν είχε σχεδιάσει, και που δεν φαντάστηκε ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Χρόνια αργότερα, ο αφηγητής επιστρέφει στον τόπο που άλλαξε τη ζωή τους για να καταλάβει τι συνέβη, και να αναμετρηθεί με το παρελθόν.