Εξήντα πέντε επιστολές, καρτ ποστάλ και τηλεγραφήματα θα στείλει ο Ρίτσος από την Αθήνα ή το Καρλόβασι της Σάμου στη φίλη του που βρίσκεται σε αναγκαστική υπερορία από τον Μάρτιο του 1947. Μόλις δεκαοκτώ επιστολές σώζονται από τη μεριά της Μέλπως Αξιώτη, σταλμένες κυρίως από το Ανατολικό Βερολίνο, αλλά και από τη Ρώμη. Γράμματα που εικονογραφούν ανάγλυφα τη γενναιοδωρία, το δόσιμο του Γιάννη Ρίτσου, την έγνοια του για τη φίλη και το έργο της, και από την άλλη το "κούμπωμα" της Μέλπως Αξιώτη, το αποτύπωμα του τραύματος της εξορίας. "Πότε πια θάρθεις, να τα πούμε όπως άλλοτε, ώρες κι ώρες -όχι πια τούτο το άχαρο, παγερό χαρτί, που μας στράγγιξε όλη μας τη ζωή και κάποτε μας βλέπει και το βλέπουμε εχθρικά- αυτό το χαρτί το καταραμένο κι ευλογημένο, ο καημός μας κι η μεγάλη παρηγόρια μας, η μοναξιά μας κι η συντροφιά μας. Εδώ φτάνουμε τ\' άστρα κι εσύ δε θα φτάσεις στην πατρίδα;" αναρωτιέται ο Γιάννης Ρίτσος στην επιστολή του στη Μέλπω Αξιώτη στις 17 Απριλίου 1961.