Στα δέντρα που είχαν λέξεις έβαλα πουλιά Λες και θα σιωπούσαν κάποτε Στα ποτάμια που κυλούσαν νοήματα έβαλα νερά Λες και θα στερεύαν κάποτε Τα κατέστρεψα Και ησύχασα Από τότε η ζωή είναι τόσο καλή και δίκαιη μαζί μου Βλέπω ένα κορίτσι ν’ ακουμπάει ένα ποδήλατο Σ’ ένα δέντρο δίπλα στην όχθη ενός ποταμού Ακούω τα πουλιά και δεν καταλαβαίνω λέξη