Κοιτούσε στην ανάπαυλα τον οβελίσκο της πλατείας Η νεαρή ασκούμενη φωτογράφιζε τα σμήνη των πτηνών Ανάμεσα στον ήλιο που έγερνε. Θαυμάσια, είπε, ο μεθυσμένος αρλεκίνος. Τον αγνόησε. Εκείνος, μάζεψε το αίμα της τίμιας εργασίας του και Πρόσθεσε μια μια τις σταγόνες στο ξέθωρο ρούχο του. Ήρθαν πολλοί Στολίστηκε η πλατεία ώσπου το φως διαλύθηκε. Ο εκδορέας γύρισε πίσω στη σάρκα που μόλις είχε αποκαλύψει Δεν είχε λόγια Σκούπισε ευλαβικά τα εργαλεία του Μετατόπισε τα σφάγια και χάθηκε μες στους ανθρώπους. Είχε πολλούς θανάτους πάνω του: Η νεαρή αγκάλιαζε τρυφερά τον αρλεκίνο Χόρταινε το σκοτάδι του Φιλιά και χρώματα. Στην ταπεινή του κάμαρα, αργότερα Η σιωπή που χρόνια τώρα Με τόσο κόπο είχε χτίσει.