Ο Βασικεχαγιόγλου, ύστερα από εικοσιπενταετή εκδοτική σιωπή, επανέρχεται με τον φιλόδοξο Μπρουταλισμό, μια πολυπρισματική ποιητική σύνθεση που συγκροτείται από δύο μεγάλες ενότητες: «Πλανητικό σύστημα γραναζιών» και «Αδιατάρακτη κοπή». Ο χαρακτηριστικά ερμητικός και συγχρόνως τελετουργικός, πυκνός και συγχρόνως σωματικός λόγος του Βασικεχαγιόγλου βρίσκει στον Μπρουταλισμό την κρυσταλλική του έκφραση. Η ελλειπτική, στα όρια του σωματικού πειράματος, συγγραφική του φόρμα που πλέον έχει αναχθεί από τον συγγραφέα σε μέθοδο, υπηρετεί ένα ενιαίο σχέδιο μύησης, όπου ποίηση, στοχασμός και μεταμοντέρνα δραματουργία δεν διαβάζονται απλώς αλλά βιώνονται. * * * Μπήκε ένα βαπόρι από μισό αιώνα κατάλευκο στο σκότος μου. Σιωπηλά πανηγύριζε κι εκορόϊδευε αναίσχυντα φορτωμένο διακριτικά μίας αιώνιας γιορτής απαστράπτοντα και λαμπυρίζοντα και λευκάζοντα και κραυγάζοντα καταυγάζοντα ήλιο καταιονίζοντα το παν παιανίζοντα. Αυτό ήταν το βαπόρι. Μετά όλα σώπασαν. Μοχθηρά και σαν όρκος. Με ένα απειλητικό φιλί στο στόμα.