Βασίλευε ο ήλιος πίσω απ' τους στρατώνες, οι ζητιάνοι ψάχνανε για λίγο νερό, μα όλα τα λαγήνια ήταν αναποδογυρισμένα στην πόλη Κανά, οι γυναίκες φεύγανε κλαίγοντας μέσα στο κίτρινο σούρουπο, εγώ, κυνηγημένος, μοίραζα πάνω στο λόφο το κρασί μου με ληστές και ψευδομάρτυρες, ενώ ο σταυρός δάγκωνε κιόλας την άκρη του παλτού μου. Ποιόν ν' αγαπήσω; Σε ποιόν να εξομολογηθώ; Μονάχα ο Θεός μπορεί να καυχηθεί ότι μ' άκουσε να παραπονιέμαι, ήπια όλο το βούρκο στον υπόνομο που μ' έριξαν, τ' άντερά μου έγιναν οι δρόμοι που κυλάνε αμάξια θριάμβου, έβγαλα τα φτερά μου και τα κάρφωσα στη γριά, που τη θάβαν ολομόναχη μ' ένα σπουργίτι στο γειτονικό δέντρο, με μια παλιά κασετίνα γεμάτη στάχτη - θυμηθείτε με όταν έρθει η ώρα. Εργόχειρα φυλακισμένων στέγνωναν στο τζάκι, ήταν φθινόπωρο κ' είχαν ερημώσει τα χωράφια, άκουγα το βήμα των καραγωγέων καταβροχθίζοντας τον κλεμμένο σανό. Τότε είδα το μεγάλο ικρίωμα, όπου έπρεπε ν' ανεβώ, άγνωστο αν θα στεφθώ βασιλιάς ή θα κυλήσω στο καλάθι των αποκεφαλισμένων.