Αν καμιά φορά σου τύχει και βρεθείς στην πολιτεία των μεταλλείων, σ\' όποια και να \'ναι μεριά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε τα αλλόκοτα μηχανήματα με τα πολλά λουριά και με τα λογής λογής σκαρφίσματα του νου του ανθρώπου, όμως κοίταξε και τους ίδιους τους ανθρώπους. Κοίταξε τα παιδιά. Από καιρό σε καιρό ερχότανε κανένας μορφοντυμένος ταξιδιώτης να επισκεφτεί τις εργασίες, βαστούσε τη φωτογραφική του μηχανή και το μπαστούνι του, και κούναγε το κεφάλι του πως είχε καταλάβει τούτο ή εκείνο που του εξηγούσε ο εργοδηγός. Εμάς μας χαιρετούσε χαμογελώντας μια καταδεχτικά κι ως εκεί - δε μας πολυκοίταζε, δε στεκότανε σαστισμένος να μας κοιτάξει, θαν το \'βρισκε βέβαια φυσικό που ήμασταν κειδά. Όμως, αν τύχει και βρεθείς καμιά φορά στην πολιτεία των μεταλλείων, κοίταξε που σου λέω, και τότε ίσως πεις και συ απομέσα σου πως έχω δίκιο αν παραπονιέμαι· κι αν σε ζηλεύω εσένα, που σε πιστεύω τυχερό στη ζωή. Βάλε όμως τα μάτια της καρδιάς σου και κοίταξε.