Οι μυθικοί μονόλογοι της συλλογής, χωρισμένοι σε τρία μέρη (Ι. Νερό, ΙΙ. Φωτιά, ΙΙΙ. Ουρανός), που ωστόσο επικοινωνούν μεταξύ τους, συνομιλούν με ποικίλους τρόπους με τη μυθολογική παράδοση, αναζητώντας καλειδοσκοπικά αντιστίξεις και συστοιχίες με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μέσω της παραβολής και της αλληγορίας, και συχνότερα με την ετεροσημία, την ανατροπή της σκηνοθεσίας, υιοθετούν το φανταστικό και το υπερβατικό, μεταξύ άλλων, για τη συνύπαρξη με το αρχέγονο τραύμα. Επιμένουν στη βία, στην απώλεια, στο πένθος, αλλά και στην ελπίδα και στην αγάπη με εικόνες καταστροφής σε μολύβδινους ουρανούς, ναυαγίων σε μανιασμένες θάλασσες, άγριας εκμετάλλευσης, αλλά και τρυφερότητας σε στεριές γόνιμες. Μ? ένα ευρύ δίκτυο αναφορών, συνομιλιών και αντικατοπτρισμών, με διαρκείς αντιμεταθέσεις ανάμεσα στη μεταφορά και στην κυριολεξία, πολιορκούν από νέες απρόβλεπτες (μυθικές) ατραπούς τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων, προτείνοντας, σε συνδυασμό τόσο με την πρωταρχική μητέρα γη όσο και με την πολυσημία του τίτλου της συλλογής, ένα εκρηκτικό, κοσμογονικό και οργανωμένο μυθοπλαστικό σύμπαν.