Σουρούπωνε στην Αχαρνών. Τα πολύχρωμα μαγαζάκια των μεταναστών αντικαθιστούσαν επάξια το φεγγάρι. Τα αραβικά, όσα έφταναν στ' αυτί μου μεσ' απ' το κράνος, έπαιρναν τη θέση του ανύπαρκτου ραδιοφώνου και μου κρατούσαν συντροφιά στο δρόμο. Ο κυρ Σωτήρης, συνεπής στο λόγο του, με περίμενε. Απτόητος αλλά και πτοημένος, ακούραστος αλλά και κουρασμένος, επισκεύαζε ως αργά τις μηχανές, λες και η μέρα μόλις άρχιζε. Μόνο το τραγούδι στο ραδιόφωνο (που το σιγοτραγούδαγε καθώς μου έβαζε τα καινούργια φρένα) μαρτυρούσε τη χρονικότητα: Κάπου βραδιάζει/μην κλαις δεν πειράζει. [...] (Από την έκδοση)