Οι νεόνυμφοι, η Μαίρη και ο Σταύρος, είναι κυριευμένοι από πάθη. Η αναζήτηση κοινωνικής αναγνώρισης, μέσω γαμήλιας δέσμευσης από μέρους της, και η απαίτηση υλικών απολαβών από πλευράς του. Επιδιώξεις, χωρίς πνευματικό υπόβαθρο. Ωστόσο, συμπορεύονται, με φόντο έναν περίγυρο κοινής νοοτροπίας. Ήρωες, που χαρακτηρίζονται από άκρατη ελαφρότητα. Πάραυτα, η αλήθεια καταρρίπτει τους μύθους, και οδηγεί σταδιακά, την κεντρική ηρωίδα σε παράκρουση, και σε θέση να σκιαμαχεί αδιάκοπα. Μέσα στις σελίδες του κειμένου, υπάρχει ένα αφανές πρόσωπο, η αφηγήτρια. Σε πρώτο πρόσωπο περιγράφει συμβάντα, ενώ παράλληλα αποδοκιμάζει, ειρωνεύεται, και άλλοτε κατανοεί. Ο αναγνώστης θα αναμένει την αποκάλυψη του ρόλου της, και τη σημασία της συμβολής της, στη ροή της ιστορίας. Η ταυτότητα της φανερώνεται στη σωστή στιγμή. Το έργο προβάλλει ένα ευρύ σύνολο παθητικών ανθρώπων, που παρατηρεί λυπηρά τη ζωή, να προσπερνά. Τους καθιστά θεατές, βρισκόμενους αενάως, πίσω από ένα παράθυρο. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ως ανάγνωσμα, οξύνει τη σκέψη, και εντείνει την πρόθεση για αναθεώρηση. Το κωμικό στοιχείο συναντά το δραματικό, και συνυπάρχουν με απόλυτο ρεαλισμό..