Στη σύγχρονη μεγαλούπολη και τα ξέφωτά της, οι ήρωες και οι ηρωίδες, οι μοναχικοί εσωστρεφείς και ασταθείς αφηγητές, αγρυπνούν, αφουγκράζονται, επιδίδονται στη λεπτομερή παρατήρηση, προσηλώνονται στη μνήμη με την αξίωση να επιβάλουν μια τάξη στην πραγματικότητα, αλλά και να ικανοποιήσουν την ανάγκη για νόημα, συνοχή και ταυτότητα, πιστοποιώντας απλώς, εντέλει, την αδυναμία επικοινωνίας. Δεν είναι ούτε αισιόδοξοι ούτε απαισιόδοξοι, αναλαμβάνουν το άχθος της ύπαρξης με μια ήρεμη συγκατάβαση που ισορροπεί ανάμεσα στην τραγικότητα και την κωμικότητα, δίχως λυρικές εξάρσεις ή αβυσσαλέες πτώσεις.