Σήµερα, σε µια εποχή όπου η φύση, η τόσο εγκωµιασµένη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη, έχει εγκαταλείψει τον άνθρωπο στο έλεος της µοναξιάς και της αυτοκαταστροφικής του µανίας, όπου η ζωή δεν είναι πια µοναδική και αναντικατάστατη, ο δε θάνατος έχει ευτελιστεί, η Φόνισσα είναι µια κιβωτός, από τις ελάχιστες που έχουν αποµείνει, για να µπορέσει ο άνθρωπος να παρηγορηθεί και να ξαναθυµηθεί την πραγµατική αξία και τον αληθινό του προορισµό: την πραγµάτωση της αγάπης. Ο Αλέξανδρος Παπαδιαµάντης, όπως και ο ισοϋψής του Γεώργιος Βιζυηνός, δεν δίστασε να βάψει τα συγγραφικά του χέρια µε τα πιο άνοµα και ανόσια αίµατα. Και πράττοντάς το, άνοιξε εσαεί τις πύλες του αναγνωστικού παραδείσου