Ο άνθρωπος, λοιπόν, που βρίσκεται βυθισμένος στο σκοτάδι, δεν μπορεί να κοιτάξει και πέρα από το αισθητό, το ορατό. Αγνοεί προκλητικά ή απορρίπτει πεισματικά όσα συμβαίνουν έξω από τη φυσική νομοτέλεια. Συνεπώς, το θαύμα, αλλά και η Εκκλησία του Χριστού, που είναι ένα συνεχές θαύμα στη ζωή των χριστιανών, αποτελούν σκάνδαλο για τη λογική του. Το θαύμα, όμως, όπως φυσικά και η αγιότητα, δεν είναι ή μάλλον, καλύτερα, δεν μπορεί να είναι υπόθεση του νου, αλλά της ταπεινής καρδιάς. Σε αυτό το εγχείρημα έρχεται να μας βοηθήσει η γνωριμία μας με τον θεολαμπή αστέρα της Εκκλησίας μας, τον ταπεινό στην καρδιά και αξιοθαύμαστο ποιμένα της Αγάπης, τον Άγιο Παρθένιο επίσκοπο Λαμψάκου.