Η σφοδρή έκλαμψη, ο σπινθήρας του κάλλους συμπίπτουν με τη στιγμή της υπέρβασης, της πραγμάτωσης, της Άτης της Αντιγόνης, που είναι το γνώρισμα στο οποίο έδωσα εξαιρετική έμφαση… Μέσω αυτού του στοιχείου εγκαθίσταται για εμάς μια ορισμένη σχέση με το επέκεινα του κεντρικού πεδίου, αλλά αυτό επίσης είναι που μας απαγορεύει να δούμε την πραγματική του φύση… Η επίπτωση της ομορφιάς είναι σαν τύφλωση. Επέκεινα συμβαίνει κάτι ακόμη, κάτι που δεν γίνεται να κοιταχτεί… Η Αντιγόνη παρουσιάζεται ως α?τόνομος – ανεπιτήδευτη σχέση του ανθρώπινου όντος με ό,τι ως εκ θαύματος συμβαίνει να κουβαλάει, δηλαδή με τη σημαίνουσα τομή, η οποία του επιδικάζει την ανυπέρβλητη δύναμη να είναι, απέναντι κι ενάντια σε όλους, αυτό που είναι… Όμως η Αντιγόνη οδηγεί στο έπακρο την εκπλήρωση αυτού που μπορούμε να ονομάσουμε αμιγή επιθυμία, την απερίφραστη επιθυμία θανάτου ως τέτοια. Την επιθυμία αυτή, την ενσαρκώνει. Για σκεφτείτε – Τι γίνεται με την επιθυμία της; Δεν θα έπρεπε να είναι η επιθυμία του Άλλου, και να συνδέεται με την επιθυμία της μητέρας; Η επιθυμία της μητέρας, το κείμενο το υπαινίσσεται, είναι η κοιτίδα των πάντων. Η επιθυμία της μητέρας είναι ταυτόχρονα η ιδρυτική επιθυμία όλης της δομής, η επιθυμία που έφερε στον κόσμο εκείνα τα ανεπανάληπτα βλαστάρια, τον Ετεοκλή, τον Πολυνείκη, την Αντιγόνη, την Ισμήνη, αλλά είναι παράλληλα επιθυμία εγκληματική… Οι γόνοι της αιμομικτικής σχέσης είναι δύο αδελφοί, ο ένας αντιπροσωπεύει την ισχύ και ο άλλος αντιπροσωπεύει το έγκλημα. Δεν υπάρχει κανένας για να επωμιστεί το έγκλημα, και την εγκυρότητα του εγκλήματος, παρά μόνο η Αντιγόνη.