Στο βιβλίο αυτό ο Jean-Pierre Deconchy ασχολείται με ένα από τα αγαπημένα του θέματα: τις δοξασίες. Πρόκειται για τα νοητικά οικοδομήματα που κατασκευάζει ο άνθρωπος προκειμένου να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του και να ενισχύσει την ψευδαίσθηση ότι ελέγχει όσα συμβαίνουν γύρω του –και μέσα του–, ακόμα και αυτά που δεν καταλαβαίνει. Μέσα από τις δοξασίες το κοινωνικό υποκείμενο κατορθώνει να εξηγήσει τα πάντα, ακόμα και το ανεξήγητο: έστω κι αν γι’ αυτό χρειάζεται να ενεργοποιεί εκλογικευτικούς μηχανισμούς και να επικαλείται [παρ]άλογες, αυτοεπιβεβαιούμενες και μη διαψεύσιμες αιτιότητες. Στο βιβλίο αυτό ο Deconchy φωτίζει, με τη δική του «ευγενικά ανατρεπτική» θεώρηση και πάντοτε με τη χρήση της πειραματικής μεθόδου, τον επιστημολογικά καταχρηστικό και κοινωνιοψυχολογικά ανώφελο χαρακτήρα της καταιγιστικής επι στημολογικής μονομέρειας των «επιστημών της ζωής», οι οποίες, υπερβαίνοντας πλέον με καθοριστικό τρόπο τους συνήθεις βιολογικούς αναγωγισμούς, μονοπωλούν την ικανότητα να εξηγούν την ανθρώπινη φύση, σήμερα σε όλη της την πολυπλοκότητα και αύριο σε «όλη της την ολότητα». Αυτό που ο Deconchy καταδεικνύει συγκεκριμένα είναι ακριβώς η ικανότητα των ανθρώπων να παρεμβαίνουν σε συμβολικό επίπεδο στον κόσμο τους· η ικανότητά τους δηλαδή να παράγουν ιδεολογία η οποία ξεπερνά κατά πολύ το επαγωγικά προκαθορισμένο περιεχόμενο των ανθρώπινων γονιδίων, στάσεων, γνώσεων και πράξεων, και μέσα από μια επιστημολογικά άκρως ενδιαφέρουσα ταυτολογική διαδικασία να καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η ιδιαιτερότητά τους είναι ο ίδιος τους ο εαυτός.