Αγαπάµε τον άλλον µε τέτοια ορµή που χανόµαστε µέσα του. Ένας άντρας, ο Οµάρ, γράφει γράµµατα στην ιδανική αγαπηµένη του, τη µελλο-ντική του σύζυγο, την οποία δεν έχει γνωρίσει ακόµη. Δεν ξέρει πότε και πού θα εµφανιστεί στη ζωή του, δεν ξέρει πώς µοιάζει και αν έχει γεννηθεί. Σαν σχοινοβάτης, µετεωρίζεται στο κενό· µεθυσµένος από την έκσταση της αβύσσου –τον έρωτα, την εµµονή– αγνοεί πόσο απέχουν τα πόδια του από το έδαφος. Μέσα από τα γράµµατα που της γράφει θα βρει σταδιακά τον τρόπο να επανασυνδεθεί µε την ίδια του την ύπαρξη, καθώς η εικόνα που προβάλλουµε στον αγαπηµένο µας τελικά επιστρέφει σ’ εµάς µε την ίδια τρυφερότητα, το ίδιο πάθος, ρίχνοντας φως στον ίδιο τον εραστή και αποκαλύπτοντας δύο µισά που ήδη υπήρχαν µέσα σε ένα. Αυτά τα οδυνηρά ειλικρινή ερωτικά γράµµατα µας κάνουν να αναρωτιόµαστε τι είναι αυτό που ψάχνει στ’ αλήθεια ο αποστολέας τους, και καθώς σιγά σιγά βυθιζόµαστε στη γραφή της Karabash, αθόρυβα, υπόκωφα, αρχίζουµε να µεταµορφωνόµαστε στον Οµάρ.