Είμαι ευτυχής για την έκδοση της "Ιστορίας της Χημείας" σε κόμικς της Τσίντσια Γκιλιάνο και του Λούκα Νοβέλλι [...]. Και οι λόγοι είναι πολλοί: κατ\' αρχάς, είτε το θέλουμε είτε όχι, έχουν αλλάξει στυλ τόσο η διδασκαλία όσο και η πληροφόρηση. Χθες, η σοβαρή γνώση μεταδιδόταν μόνο με τις λέξεις. Το εγχειρίδιο και η πραγματεία αναγκάστηκαν αρχικά να συμπεριλάβουν γραφικές παραστάσεις, σκίτσα και σχήματα. Σε μια δεύτερη φάση είχαμε την εικονογράφηση: τα πορτρέτα των εφευρετών, τα εργαστήριά τους, οι επινοήσεις και τα προϊόντα τους. Διανύοντας σήμερα μια τρίτη περίοδο παρακολουθούμε την εκδίκηση των εικόνων που δεν αρκούνται πλέον να συνοδεύουν τις διατυπώσεις ή τις ανακαλύψεις: η εικονογράφηση και το κείμενο παντρεύονται και δεν χωρίζουν πια. Κατά συνέπεια ο αναγνώστης ξελογιάζεται ευκολότερα επειδή το κείμενο είναι τοποθετημένο σ\' αυτό καθ\' εαυτό το κέντρο της εικονογράφησης. Κάποτε η γνώση έφτανε μόνο στους προνομιούχους, τους λόγιους. Σήμερα πια μας αφορά όλους, χωρίς διακρίσεις: το σχέδιο ευνοεί την ευαισθητοποίηση ενώ συγχρόνως οξύνει την προσοχή. Πώς μπορούμε ν\' αντισταθούμε σε όσα μας προσφέρουν οι Γκιλιάνο και Νοβέλλι; Αρκεί να κοιτάξει κανείς τις αριστερές σελίδες με τις οποίες αρχίζουν τα κεφάλαια: τα λιτά, άμεσα, υποβλητικά κείμενά τους είναι αδύνατο να μην καταφέρουν να μας σαγηνεύσουν. Ο ενθουσιασμός μας έχει και άλλη αιτία: το βιβλίο μάς δείχνει μια χημεία διαφορετική από εκείνη που παραδοσιακά εμφανίζεται. Ενίοτε είχε υπερβολικά θεωρητικοποιηθεί, ή μάλλον είχαμε ξεχάσει ότι αλλάζει τον κόσμο μας, ότι απολήγει σε μια δημιουργία χωρίς όρια. Τέλος, το βιβλίο επιτυγχάνει να προβάλει τους θριάμβους της χημείας με τρόπο που η ιστορία της ανοίγεται και αγκαλιάζει την ιστορία της ανθρωπότητας...