«Θεράπευσέ με!». Πόσες φορές έχουμε όλοι ψιθυρίσει αυτες τις λέξεις στον Θεο μέσα στις πιο σκοτεινές στιγμές μας; Σε κάθε ασθένεια, σε κάθε ψυχικό πόνο, σε κάθε στιγμη αδυναμίας, η ψυχή μας κραυγάζει για βοήθεια. Ζητάμε άμεσα -εδώ και τώρα- πολλές φορες να σβήσει ο πόνος μας και να έρθει η ανακούφιση. Όμως η αληθινή θεραπεία δεν ταυτίζεται πάντοτε με το μοτίβο που έχουμε θεμελιώσει μέσα μας «να γίνω καλα όπως το θέλω εγω ή όποτε το θέλω εγώ». Είναι κάτι βαθύτερο, μυστηριακό, που απο τώρα ανοίγει τον δρόμο προς την αιωνιότητα χωρις να το συνειδητοποιούμε άμεσα. Ο Θεος είναι ο μέγας Ιατρός, όχι μόνο των σωματικών νόσων αλλά κυρίως των αοράτων τραυμάτων: Της αμαρτίας, της μνησικακίας, της μοναξιάς, της απόγνωσης. Πολλες φορες αυτες οι πληγές είναι βαθύτερες και σοβαρότερες απο κάθε σωματικη αρρώστια, γι\' αυτο και όταν η Θεία Χάρη ξεκινάει να τις αγγίζει, η ανάπαυση που χαρίζεται δεν συγκρίνεται με καμία «ανθρώπινη λύση», γιατί πλέον ο Χριστος αρχίζει σιγά-σιγα να κατοικεί μέσα στην καρδιά και να τα διορθώνει όλα με τον δικό του τρόπο. Η θεραπεία δεν έρχεται πάντα ακαριαία, ούτε πάντα όπως τη ζητούμε. Αρκετές φορές ο Θεος «αργεί», όχι γιατι δεν μας ακούει, αλλα γιατί σ\' αυτην την πορεία της υπομονής και της δοκιμασίας θεραπεύει άλλα, βαθύτερα στρώματα της ψυχής μας. Ο Άγιος Παίσιος έλεγε ότι όταν ο πόνος παραδοθεί στον Χριστό γίνεται φάρμακο που καθαρίζει την καρδιά, και ότι άλλο είναι η απλη απαλλαγη απο το πρόβλημα και άλλο η άνωθεν παρηγοριά που χαρίζει μετάνοια, πίστη και ελπίδα. Η αληθινή θεραπεία δεν είναι μόνο «να περάσει ο πόνος», όπως πολύ πρόχειρα θέλουμε όλοι όταν περνάμε μια δοκιμασία, αλλα να γεννηθεί μέσα μας μια άλλη σχέση με τον Κύριο. Στις σελίδες αυτού του βιβλίου, η γερόντισσα Σωφρονία μας ταξιδεύει μέσα μας. Σε όλα αυτα που νιώθουμε και διστάζουμε να πούμε στον Θεό. Σε όλα αυτα που καλύπτουμε με φθηνές δικαιολογίες κοροιδεύοντας τον εαυτό μας. Η Γερόντισσα μας δείχνει τον τρόπο να ξεκινήσουμε μια εκ νέου αληθινή και γνήσια συνομιλία με τον Θεο με αφο