Πάντα πίστευα ότι το θέμα των βιβλίων μου ηταν οι άντρες. Ξαναδιαβάζοντάς τα όμως δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι πάντα έγραφα μόνο για γυναίκες. Για το γεγονός ότι είμαι κι εγώ γυναίκα, και για τις χίλιες δύο όψεις που παίρνει αυτό. [...] Γράφοντας με θέμα τις πουτάνες, τη φαινομενική γύμνια της κατάστασής τους, νιώθοντας ότι είμαι απλώς και μόνο το φύλο μου και ότι πληρώνομαι γι' αυτό, έχω την αίσθηση ότι εξετάζω τη γυναικεία υπόσταση με το μικροσκόπιο. Και νιώθω εξίσου μαγεμένη μ' έναν έρευνητή εργαστηρίου, που παρακολουθεί διάφορα κύτταρα απαραίτητα σε κάθε μορφή ζωής να πολλαπλασιάζονται ανάμεσα σε δύο γυάλινα πλακίδια. [...] Όταν εγκαταστάθηκα στο Βερολίνο, το 2014, αποφάσισα να εργαστώ για έναν χρόνο σε οίκο ανοχής. Ήθελα να μιλήσω με τις γυναίκες που ασκούν αυτό το επάγγελμα, κι αυτό προυπέθετε να γίνω μία από αυτές. Γνωρίζοντάς τες γνώρισα τον εαυτό μου, όπως και την υπέρμετρη ανθρώπινη μοναξιά της εποχής μας - και πέρα απο την επιθυμία των αντρών για τις γυναίκες, την άσβεστη δίψα τους για έρωτα και επαφή. Αντί για έναν χρόνο εκεί, πέρασα δύο, γιατί, πέρα από κάθε προσδοκία, ένιωσα ευτυχισμένη. Και αντί για ρεπορτάζ, το βιβλίο μου μετατράπηκε σε μυθιστόρημα».