Αυτός ο κύκλος των διηγημάτων είναι προϊόν των τελευταίων χρόνων της ζωής του Κάφκα. Εδώ, ο συγγραφέας θαρρείς πως παίζει πάνω σ’ όλη τη γκάμα της απογοήτευσης περνώντας με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του απ’ το φανταστικό στο ρεαλιστικό, τραγουδάει το πονεμένο ουρλιαχτό του για την ακατανοησία του περίγυρου που σκοτώνει μέσα στην ψυχή του εκλεκτού, του ξεχωριστού, του δημιουργού, κάθε διάθεση για να συνεχίσει το σκληρό, βαρύ έργο του, μη έχοντας ούτε και αυτή την ελάχιστη παρηγοριά της αναγνώρισης.