ΤΑ ΜΕΛΛΟΝΤΑ - συχνά σύννεφα ξύλινα σταύρωση επιτονίζουν: κι αλήθεια για πού το \'βαλες πλάνητ\' ανοικονύμητε; στο μεσοδιάστημα θαρρείς διαρκώς περιπλανιέσαι μ\' αν ξεπηδούνε πλάι νυκτός τριβόλια οι ελπίδες θα (από τρώγλης;) προσδοκάς πιο νέες σου εφεδρείες σε ωθήσεων τη συνέργεια; σαν τρύπες στο νερό; κι ενώ κατεβατά καιρών πέπρωται να γκριζάρουν κρυφό σαράκι ανηλεές στα μέλλοντα ηλιοστρέφεις Κ. Θ. Ρ. [Η Αυγή, Κυριακή 10.11.2019]