Tα ποιήματα αυτής της συλλογής γράφτηκαν κατά τη διάρκεια διαφόρων στιγμών στα προηγούμενα 8 χρόνια της ζωής μου, μια εποχή μεγάλων αλλαγών και αποκαλυπτικής κατανόησης. Τα ποιήματα, αυτά με συνάντησαν κι έχω μνήμες απ’ τη βιασύνη του να τα καταγράψω πριν ξεχάσω τις λέξεις: στο ‘notes app’ από το πίσω κάθισμα ενός σκούτερ στο Μπαλί, πάνω σ’ ένα τυχαίο κομμάτι χαρτί ετοιμάζοντας δείπνο κατά τη διάρκεια των lockdown της πανδημίας στο Σαν Φρανσίσκο, στο ημερολόγιό μου, μέσα στις τουαλέτες κάποιου καφέ στη Φιλαδέλφεια. Στιγμές που εξαφανίστηκαν όσο γρήγορα ήλθαν και αυτό που απέμεινε ήταν το ακατέργαστο αίσθημα, τυλιγμένο σε λέξεις, που είχε για μια στιγμή απορροφήσει το πνεύμα, το κορμί και την ψυχή μου. Με τα χρόνια, άρχισα να προσθέτω τα κομμάτια που θεωρούσα ότι είχαν μια κάποια αξία σ’ ένα google doc – η αρχική μου πράξη ελπίδας· το πρώτο μου βήμα στο να αξιώσω τον εαυτό μου ποιήτρια. Τώρα πια το χρονοδιάγραμμα της συγγραφής τους μου είναι αδιόρατο, ωστόσο, η σειρά με την οποία τα έχω εδώ διατάξει, είναι κατά πολλά εσκεμμένη. Διαβάζονται σα μια ιστορία, μια διαπίστωση που μου επισημάνθηκε από την συνεργάτιδα της δημιουργίας και μεταφράστριά μου, Λυδία. Αυτό με οδηγεί στη διαδικασία της μετάφρασης. Το ότι ερωτεύτηκα, μετακόμισα στην Ελλάδα και ξανασυνδέομαι με τις ρίζες μου – αυτό είναι μια ιστορία για κάποιαν άλλη στιγμή (ή ένα άλλο βιβλίο). Αυτό που θα ήθελα να πω τώρα είναι πως δεν αποτελεί καθόλου σύμπτωση το ότι μετά από χρόνια παρατημένα να σκονίζονται ‘στο ράφι’ της παροιμίας, επιτέλους, αποφάσισα να τα αξιοποιήσω, τα ποιήματα αυτά, εδώ στην Ελλάδα. Παρ’ ότι στην ουσία τους είναι, κατά κάποιον τρόπο, πολύ ‘αμερικάνικα’ το αισθάνθηκα σημαντικό, απαραίτητο ακόμα, να δημοσιεύσω τη δουλειά και στις δυο γλώσσες. Αλλά πώς μπορείς να πάρεις το πνεύμα των ανεπεξέργαστων σκέψεων μιας εικοσάχρονης –και– κάτι Αμερικανίδας και να το αναπαραστήσεις σε μια γλώσσα τόσο αρχαία όπου, ακόμη και οι κυριολεκτικά μεταφρασμένες λέξεις περικλείουν τόσα διαφορετικά νοήματα; Ήμουν αφ