Φίλε ή αντίπαλε µην τ’ αναγγείλεις πουθενά. Δεσµώτης τήδε ίσταµαι τοις ένδον ρήµασι πειθόµενος. «Ο Ποιητής αργά ή γρήγορα θα έρθει σε σύγκρουση µε την κοινωνία ή την οµάδα, και θα ακολουθήσει –βασικά– έναν από τους παρακάτω τρεις δρόµους: Ή θα ασκήσει κριτική στις κυβερνήσεις και στις ηγεσίες των κοµµάτων, ή θα κλειστεί στο γυάλινο πύργο του, ή θα συµβιβαστεί και θα γίνει ένας κοµφορµιστής... Για µένα, γνήσιοι Ποιητές είναι εκείνοι που διαλέγουν τον πρώτο δρόµο. Θα ’φτανα µάλιστα να πω, ότι θεωρώ δυνάµει ποιητές όλους εκείνους που, όπως περίπου λέει ο Καντ, “διαθέτουν ένα µυαλό και έχουν την τόλµη να το µεταχειριστούν χωρίς την καθοδήγηση κανενός”». Άρης Αλεξάνδρου από συνέντευξη στον Ρένο Αποστολίδη, περ. Εικόνες, 1959 Ο Άρης Αλεξάνδρου ξεκινά την πορεία του στα γράµµατα ως ποιητής στα 24 χρόνια του, µε τη συλλογή Ακόµα τούτη η άνοιξη (1946), και εξακολουθεί να γράφει ποιήµατα σε όλη τη διάρκεια της ολιγόχρονης ζωής του που τη σηµάδευσαν οι εξορίες, οι φυλακίσεις, οι διαψεύσεις, η αυτοεξορία. Ογδόντα εκρηκτικά ποιήµατα, τα «οδόσηµα µιας πορείας» κατά τον ποιητή, από την πολιτική στράτευση στην απόρριψη κάθε δογµατισµού, που παραµένουν επίκαιρα, φωτίζοντας, ενίοτε ειρωνικά, τις ρωγµές της ανθρώπινης αγωνίας.