Στην παρούσα συλλογή, η νύχτα λειτουργεί ως χώρος μνήμης, επιθυμίας και απουσίας. Τα ποιήματα κινούνται σε έναν εσωτερικό, σχεδόν σωματικό τόπο, όπου το φως που περνά από χαραμάδες, τα αντικείμενα και οι κινήσεις του σώματος γίνονται αφορμές για μια βαθύτερη αναμέτρηση με την απώλεια και την ανάγκη της επαφής. Η γλώσσα παρακολουθεί τις διαδρομές της επιθυμίας, την αγωνία της μνήμης και την αίσθηση ενός κόσμου που άλλοτε πλησιάζει και άλλοτε απομακρύνεται. Ανάμεσα στο σώμα και στην απουσία, ανάμεσα στην ανθρώπινη εγγύτητα και στη σιωπή των πραγμάτων, η συλλογή επιχειρεί να καταγράψει εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου η εμπειρία μετατρέπεται σε εικόνα και η εικόνα σε λόγο. Έτσι, μέσα στη σιωπή μιας «ήσυχης νύχτας», αναδύεται ένας ποιητικός κόσμος όπου οι απώλειες δεν αποτελούν μόνο τέλος, αλλά και τρόπο να επαναπροσδιοριστεί η παρουσία του ανθρώπου μέσα στον χώρο και στον χρόνο. *** [...] Θα επιστρέψω μια νύχτα και θα καθίσω πλάι σου όπως ακριβώς μου ζήτησες, με αγκαλιά οινοφόρα διάπλατα ανοιχτή, με δάχτυλα ηλεκτρικά ακροβάτες στο σύρμα, με γλώσσα επικίνδυνη ουρά του κροταλία, με μάτια δυο σχισμές δαμασκηνό ατσάλι. [...]