Στις Αορτικές Ρωγμές ο πόλεμος δεν έχει μέτωπο, κατοικεί μέσα μας. Πάλλεται μέσα στο σώμα, χτυπά στον ρυθμό της καρδιάς και διαπερνά τη μνήμη σαν ανοιχτή πληγή. Στα 95 ποιήματα της συλλογής το αίμα δεν στεγνώνει ποτέ, οι σκιές δεν μένουν ακίνητες και οι λέξεις κουβαλούν μέσα τους μια λανθάνουσα δύναμη. Από τα Κόκκινα δάκρυα στο μάτι της Γένεσης μέχρι τη Γκουέρνικα, ο κόσμος διαλύεται και ξαναχτίζεται μέσα από εικόνες ωμές, σχεδόν σωματικές, που δεν ζητούν απλώς να διαβαστούν αλλά να βιωθούν σαν μια εσωτερική σύγκρουση που αφήνει ίχνη, σαν μια κατάβαση και μια ανάδυση μαζί, σαν μια εμπειρία που ισορροπεί ανάμεσα στην καταστροφή και τη δημιουργία. Οι Αορτικές Ρωγμές δεν προσφέρουν παρηγοριά, προσφέρουν αλήθεια. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό γιατί μέσα από τις ρωγμές, όσο βαθιές κι αν είναι, μια ανεπαίσθητη λάμψη επιμένει σαν σύμβολο αντοχής, σαν Λάμψη φωτονίων μέσα στην διάλυση, σαν τον Ήλιο του αύριο που αρνείται να σβήσει, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν.