«Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, κι έφτασε ως φαίνεται ο καιρός να γίνει ένα όνειρό μου πραγματικότητα… Από τότε που ήμουν νέος ακόμα ήθελα να πω ποιήματα του Καβάφη – όχι να τα διαβάσω αλλά… να τα πω, να τα «μιλήσω»! Και τώρα, που είμαι κι εγώ πια (όπως ήταν κι εκείνος ίσως…) στην «ανάμνηση των αισθήσεων»… τώρα πια που κι η φωνή είναι (ίσως) κατάλληλη πλέον να πει τις σκέψεις του ποιητή, τις αναμνήσεις των δικών του αισθήσεων, τώρα τόλμησα πια… να γίνει η φωνή το όχημα μέσω του οποίου θα αναδυθούν στην επιφάνεια τα οράματα –«εν φαντασία και λόγω»– του ερωτισμού αυτού του μέγιστου ποιητή, αυτού του… «ανδρείου της ηδονής»… Η επιλογή των ποιημάτων είναι τέτοια ώστε να συνιστούν όλα μαζί, με αυτήν την συγκεκριμένη σειρά… έναν μονόλογο! Ο ποιητής, γέρων πια, επιστρέφει αργά το βράδυ στην οικίαν του και… αναπολεί το παρελθόν του… – αναπολεί και ανακαλεί τα «οράματα του ερωτισμού του»… Ο ποιητής μιλά, λοιπόν, και λέγει…»