ΧΧΙΙΙ. Βαγδάτη Μες στ’ όνειρό του ο χαλίφης Αλ-Μαμούν είδε μια νύχτα τον σοφό Αριστοτέλη αρχαία γνώση να συνάξει, αν το θέλει οι υπήκοοί του αληθινά να φωτιστούν. Τότε η Βαγδάτη κέντρο ασύγκριτο κατέστη με Πέρσες λόγιους και σοφούς Βυζαντινούς μελετητές στραμμένους προς τους ουρανούς? του Πτολεμαίου λαμπρό στολίδι η Αλμαγέστη! Τον ρωμαλέο θησαυρό στην κυκλική την πόλη μια νύχτα αφάνισαν αλύπητα οι Μογγόλοι. Μαύρος ο Τίγρης ποταμός απ’ το μελάνι... Ώσπου μια μέρα, μισθοφόροι Αμερικάνοι στρατιώτες σφύριζαν κι αδιάφορα κοιτούσαν, επιδρομείς που το μουσείο λεηλατούσαν... ΧΧΧIV. Νεφελοκοκκυγία Κάθε φορά που μ’ απελπίζει η Ιστορία, ο Συκοφάντης, ο Ποιητής, ο Ιερέας –παραχαράκτες μιας παράτολμης ιδέας– στην ουτοπία αναδιφώ τη σωτηρία. Παλιννοστώ στην επικράτεια των πουλιών αναζητώντας ανιδιοτελείς Μεσσίες που πολεμούν απάτες και αυθαιρεσίες? φορείς ονείρων ανεκπλήρωτων, παλιών... Πόλη αέρινη και περιτειχισμένη έναν ορίζοντα ανοίγεις προσμονής… Χίμαιρα είσαι! Κι άμα κάποτε φανείς νέα τυραννία ίσως να μας περιμένει… Δίχως εσένα μες στις μέριμνες χλωμιάζω. Συρρικνωμένη έναν τάφο μηρυκάζω...