Κάθε πρωί ανοίγω το παράθυρο του κόσμου. (αγαπημένα) πρόσωπα χαμογελούν, δάκρυα τρέχουν, πληγές ανοίγουν. Το μεσημέρι ανάβω όλα τα φώτα, έξω βρέχει. πολλές φορές και μέσα μου. Κάθε βράδυ χαμογελώ στα πάθη μου. Κανείς δε με βλέπει, κανείς δε με ακούει. Μοναχά οι λέξεις. Και καθώς ψηλώνουν τα τείχη γύρω μου, σηκώνω το μπόι μου για να δω. Σκαλί-σκαλί οι σκέψεις, σκαρφαλώνουν στις κρυστάλλινες επάλξεις. Μόνος με τη θέα του αόρατου εχθρού που έρχεται και φεύγει μέσα σε μια ανήσυχη σιωπή, στην ομίχλη. Μόνος. πότε γυμνός, αδύναμος, πότε αρματωμένος.