Στο δικό μου υπόγειο σκότωσα τις αυταπάτες μου. Δε ξέρω αν αυτοκτόνησαν ή αν πέθαναν από πείνα. Εκεί κατάλαβα ότι ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν σου τινάζει τα μυαλά εκτός αν έχεις ήδη αποδεχτεί ότι δεν θα κλάψεις για κανένα δρόμο που δεν διάβηκες. Και όταν βρεις το φως ν’ ανέβεις τα σκαλιά, τα δάκρυά σου θα ’χουν φτιάξει έναν κλόουν που θα αγαπάς πιο δυνατά γιατί συλλέγει τις στιγμές σου και τις φυλάει χωρίς να ρωτάει αν ήσουνα καλή...