«Ψυχανθή και μετέωρα»: λέξεις της ψυχής που άνθισαν μες στα πάθη της, συγκροτώντας ένα αδιάσπαστο νοηματικά –γι\' αυτό και χωρίς επί, μέρους τίτλους– ποιητικό σύνολο, που μετεωρίζεται ανάμεσα στο «αβέβαιο» και στο «μάταιο». Μια καταβύθιση στη χώρα των αισθημάτων και των βιωμάτων, που συνιστά ένα ταξίδι «εσωτερικής μετανάστευσης». «Ψυχανθή και μετέωρα»: ποιήματα-αθροίσματα στιγμών μιας εξαιρετικής ψυχικής περιπέτειας…