"Η ποίηση του Νίκου Κατσαλίδα είναι η ποίηση μιας γλώσσας παλαιάς, όπως εκείνη που νομίζουμε πως έχουμε αφήσει πίσω, και ταυτόχρονα η ποίηση μιας γλώσσας σύγχρονης, όπως εκείνη που θα θέλαμε να υπερισχύει στο σημερινό θολό ποιητικό μας τοπίο [...] Οι διακόσιες αυτοτελείς ψηφίδες, στον τύπο ενός ανορθόδοξου χάικου, συνθέτουν στην πραγματικότητα ένα ποίηση, που πλουτίζει με μια νέα νότα τον ονειρικό κόσμο των ποιημάτων του κατσαλίδα".