ΤΟ ΦΥΛΑΧΤΟ «Όλοι ενδίδουν», είπες ξαφνικά, «σ\' αυτή την ακαθόριστη ηλικία, χωρίς αποσκευές, χωρίς προορισμό, σχεδόν χωρίς θλίψη. Δεν κινδυνεύουμε άλλο από την ασυμπλήρωτη νεότητα, από το φυσερό και τ΄αμόνι της». Ανέτοιμος βρέθηκες στους φωταγωγημένους δρόμους, η πολύωροφη μοναξιά πετούσε τ΄απομεινάρια μιας θύμησης ψαλιδισμένης που μόνη παρηγορία είχε ένα παμπάλαιο σφύριγμα νύχτας παιδικών Χριστουγέννων. Λιγόστεψε ο κόσμος, έμεινε μια φωτογραφία με τσακισμένες άκρες, δειλές χειρονομίες, κι ένα βάζο με κοντά μανουσάκια που απολήγουν στο πιο αινιγματικό θρόισμα. Όμως δεν αμφιβάλλεις: ένοικοι των θαυμαστών μυστικών υπάρχουν ακόμη.