Πόσος καιρός χρειάζεται μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι παγιδευμένος? Μέχρι να δεις τα κάγκελα του κελιού να συγκλίνουν αποπνικτικά πάνω σου. Ο χώρος που νόμιζες ότι σε φιλοξενούσε, πλέον φέρει μια χαρακτηριστική μυρωδιά που δεν είχες προσέξει ως τώρα. Το σκοτάδι που ντύνει τους τοίχους μοιάζει αλλιώτικο. Σα να σε καιροφυλακτεί. Τουλάχιστον δεν είσαι μόνος σου. Όχι ακόμα... Η σχισμή ανάμεσα στους λίθους είναι το μόνο νήμα που σε κρατάει σε επαφή με την πραγματικότητα· έστω και φαντασιακά. Ακούς το αίμα να τρικλίζει πάνω στα σκαλιά και τις μύγες να τριγυρίζουν ηχηρά τις ζελάτινες μάζες. Μόνο ψίθυροι δραπετεύουν δειλά από τα στόματα των περαστικών. "Κάποιος έκλεψε το Φεγγάρι". Οι κρατούμενοι τρίζουν μέσα από τα βαρέλια που τους έχουν παραχώσει και τα μουγκρητά τους είναι αρκετά για να τρέψουν σε φυγή τους ασώματους ψιθύρους. Το μόνο που αφήνουν πίσω είναι ο απόηχος του πανικόβλητου ποδοβολητού τους. Τρέχουν μακριά από το κακό. Τρέχουν πίσω στην ασφάλεια των δικών τους κελιών. Ο ουρανός είναι βαμμένος με ένα ζοφερό πορφυρό χρώμα. Αυτό αποκαλούν πλέον "βράδυ" οι υποτακτικοί παγανιστές του Θεού Ήλιου. Ακούς τις λιτανείες που κάνουν προς το χρυσό άγαλμά του. Το αυτί σου δε σε ξεγελάει. Κάτω από τους πειθήνιους ψαλμούς που μασκαρεύονται ως συνομιλίες και φιλοφρονήσεις, μπορείς να ξεχωρίσεις την υποβόσκουσα οργή που κοχλάζει μέσα τους. Γιατί, όσο καιρό και να σου πάρει να καταλάβεις ότι βρίσκεσαι φυλακισμένος, όταν ανάψει το φυτίλι· τί σου μένει πλέον να κάνεις?