Η μοναξιά ζητούσε συντροφιά. Η ανία ζητούσε παιχνίδι. Η φαντασία έφερε ρόλους - κι έτσι γεννήθηκε η αυτοΐαση. Στα «Οχτώ περάσματα ψυχής», η πορεία δεν είναι ποτέ γραμμική. Κάθε πέρασμα κρύβει μια μνήμη, ένα ράγισμα, μια αποκάλυψη. Έχοντας διασχίσει κάθε μορφή αγάπης, μαθαίνει να ενώνει τα κομμάτια του παζλ της ψυχής και να ορίζει τη μία και μοναδική Αγάπη- εκείνη που συνεχίζει να αναζητά. Ένα διαλογικό μυθιστόρημα ψυχολογικής αυτομυθοπλασίας για την αγάπη, την απώλεια και τη σύνδεση. Οι διάλογοι αρθρώνονται μέσα από αρχετυπικές μορφές και κάθε ιστορία καταλήγει σε μια μουσική αποτύπωση του ψυχικού βιώματος.