Εγώ, ένα φτωχοκόριτσο, μια χωριατοπούλα, ορφανή, ξένη, περιφρονημένη… μια δούλα τέλος πάντων… να μπαίνω σ’ ένα σπίτι, σ’ ένα αρχοντικό, σ’ ένα παλάτι, και να το φέρνω άνω κάτου, από τη σοφίτα ως τα υπόγεια!… Όλοι οι άνδρες, νέοι και γέροι, στα πόδια μου, να τους σέρνω από τη μύτη, να τους κάνω όπως θέλω!… Να είμαι μπροστά στις κυράδες η δούλα, και μπροστά στους αφεντάδες η κυρά! Ε, δεν είναι μικρό… Φρόνιμη καθαυτό δεν είμαι, το ξέρω· μα δεν μπορώ να μην κάνω έτσι. Μπορεί να ’ναι και το φυσικό μου… Είμαι, λένε, για τους άντρες πειρασμός· μα κι αυτοί είναι για μένα πειρασμός μεγαλύτερος. Κανένα δεν αγαπώ, για κανένα δε θα χαθώ, έννοια σου· με όλους παίζω και γελώ. Μα το παιγνίδι αυτό, που είναι η δυστυχία μου, είναι μαζί και η μόνη μου χαρά!