Γνωρίστηκαν στην Πέλλα, κολυμπώντας στους λουτήρες των ανακτόρων, εκείνος νήπιο δύο χρονών, εκείνη κοριτσάκι εννέα ετών. Ξαναβρέθηκαν στη Φοινίκη, εκείνος θριαμβευτής στρατηλάτης κι εκείνη χήρα δύο Ρόδιων στρατηγών. Έσμιξαν στη Μάραθο της Συρίας κι έμειναν εραστές για έξι ολόκληρα χρόνια… Οι περισσότεροι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταδικάσει στην αφάνεια τη Βαρσίνη του Αρτάβαζου, χωρίς να εξηγούν σε τι τους ενόχλησε η πολύχρονη και ιστορικά βεβαιωμένη παρουσία αυτής της γυναίκας στο πλευρό του Μακεδόνα βασιλιά. Η ύπαρξη της Περσίδας αρχόντισσας αναφέρεται από τέσσερις Έλληνες και δύο Λατίνους αρχαίους συγγραφείς, ενώ εξαιρετικά ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες προκύπτουν για όσους ξέρουν να διαβάζουν λίγο πιο πίσω από τις λέξεις. Η Βαρσίνη υπήρξε ερωμένη του Αλέξανδρου για έξι τουλάχιστον χρόνια. Απέκτησε έναν γιο από τον Μακεδόνα βασιλιά, τον Ηρακλή, ο οποίος μεγάλωσε στην αφάνεια και βρήκε τραγικό τέλος μαζί με τη μητέρα του. Τόσο ο πατέρας όσο και οι νεότεροι αδελφοί της εντάχθηκαν στο στράτευμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και πολέμησαν στο πλευρό του. Ακόμη οι δυο αδελφές της παντρεύτηκαν η μια τον Πτολεμαίο και η άλλη τον Ευμένη, ενώ η θυγατέρα της από τον πρώτο της γάμο έγινε σύζυγος του ναύαρχου Νέαρχου. Τούτο το μυθιστόρημα, βασισμένο κατά κύριο λόγο σε ιστορικές μαρτυρίες, προσπαθεί να αποκαταστήσει την αδικία, προβάλλοντας τον βίο, την προσωπικότητα και το κοινωνικό περιβάλλον της Βαρσίνης, μιας υπέροχης γυναίκας, που μοιράστηκε με τον ένδοξο στρατηλάτη και τις καλές και τις κακές στιγμές της μεγαλύτερης περιπέτειας στην ιστορία του ελληνισμού. Στην πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος το κείμενο χωρίστηκε σε δύο τόμους. Στην δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση οι δύο τόμοι ενώθηκαν και το κείμενο εμφανίζεται σε έναν ενιαίο τόμο.