Το σπουδαιότερο συγγραφικό έργο του Πλουτάρχου είναι κατά κοινή ομολογία οι “Παράλληλοι βίοι”, παράλληλες δηλαδή βιογραφίες, κατά ζεύγη ενός Έλληνα και ενός Ρωμαίου πολιτικού ή στρατηγού, 48 στον αριθμό, από τους οποίους διασώθηκαν οι 46. Έγραψε βέβαια και τα “Ηθικά”, πάμπολλες δηλαδή πραγματείες με θέματα την αρετή, τη θεολογία, τη θρησκεία, την πολιτική και το ρόλο της φιλοσοφίας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, κυρίως των δημόσιων ανδρών, από τις επιλογές και τις δράσεις των οποίων εξαρτάται ανέκαθεν η ζωή των αρχομένων. Όμως φαίνεται ότι με τα “Ηθικά” του δεν αισθανόταν να πετυχαίνει τον αντικειμενικό σκοπό του για επηρεασμό των ανθρώπων της εποχής του και για στροφή τους στο δρόμο της αρετής, σε μια εποχή που η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε μεσουρανήσει και όδευε στον αναπόφευκτο κατήφορο. Έτσι στράφηκε στη βιογραφία των μεγάλων πολιτικών και στρατηγών του παρελθόντος, για να δώσει πιο απτά και ανθρώπινα παραδείγματα – πρότυπα για μίμηση των μεγάλων στιγμών τους ή και για αποφυγή έκνομων δραστηριοτήτων τους.Για τον Πλούταρχο, που έζησε από το 46 έως το 119 μ.Χ., αλλά είχε στη διάθεση του πληροφορίες που εμείς πια δεν έχουμε, οι δύο άνδρες υπήρξαν θυελλώδεις προσωπικότητες, με βαθιά μόρφωση και πολιτικο-στρατιωτική συγκρότηση και κατάφεραν ως στρατηλάτες να κατακτήσουν κάθε χώρα εναντίον της οποίας εξεστράτευσαν. Και των δύο η δράση -πολιτικοστρατιωτική- άρχισε περίπου στην ίδια ηλικία, αλλά ενώ το νήμα της ζωής του Αλέξανδρου κόπηκε στα 33 του, ο Καίσαρ έζησε περίπου ώς τα 60 του. Και οι δύο άνδρες ήταν δημοφιλείς -τουλάχιστον όσο καιρό οδηγούσαν τα στρατεύματά τους στη νίκη-, αλλά ο Αλέξανδρος έδειξε πως οι πολεμικές του εκστρατείες είχαν ως στόχο τη συνένωση όλου του (γνωστού τότε) κόσμου, πιστεύοντας πως οι άνθρωποι δικαιούνταν καλύτερης τύχης (όμως όποιος του αντιστάθηκε γνώρισε τον Μακεδόνα στρατηλάτη από την άλλη του πλευρά). Παρ όλα αυτά στην Ιστορία έμεινε ως ένας μεγάλος οραματιστής -τόσο μάλιστα, ώστε να γίνει θρυλικός λαϊκός ήρωας για πολλούς λαούς της Ανατ