Μια ηθική ερμηνεία των «Χρυσών επών» του Πυθαγόρα, στηριγμένη στην πλατωνική και πυθαγορική ηθική, εμπλουτισμένη με αριστοτελικά και στωικά στοιχεία. Μερικά από τα βασικά θέματα είναι ο ρόλος του δημιουργού στο σύμπαν, η τριπλή διαίρεση των λογικών όντων, η σημασία των αρετών, το πνευματικό όχημα της ψυχής και η κάθαρσή του μέσω της τελεστικής αρετής και της θεουργίας, η εξομοίωση του ανθρώπου με το θείο και η αποκατάστασή του στην αρχική κατάσταση ευδαιμονίας. Σε αντίθεση με τον δυσνόητο στοχασμό των άλλων νεοπλατωνικών φιλοσόφων, ο Ιεροκλής χαρακτηρίζεται από τη σαφήνεια του ύφους του και την απλότητα του φιλοσοφικού του συστήματος.