Στ?ν ?ργογραφία του ? Χρ?στος Γιανναρ?ς ?φαίνει μι? θεολογικο–φιλοσοφικ? θέση σχετικ? μ? τ?ν πτώση το? ?νθρώπου, πο? στ? ?ξ?ς ?μελλε ν? συνιστ?, ?ν μ?ς ?πιτρέπεται, ?να ρηξικέλευθο θεολογικ? στοχασμ? πάνω στ? «μύθο» τ?ς πτώσης το? ?νθρώπου, προσδίδοντας ε?κονολογικ? — ?λληγορικ? στοιχε?α. Πιστώνεται στ?ν ?διο ?τι τ? ?ρωτήματα πο? θέτει ?ναφορικ? μ? τ?ν πτώση κα? τ? α?νιγμα το? κακο? διερμηνεύονται μόνο μ? τ? ν? ε?μαστε ?νοιχτο? σ? ?,τι ?φορ? στ?ν ?ννοια τ?ς κτιστότητας. Τ? κλειδ? τ?ς ?λληγορικ?ς ?κδοχ?ς τ?ς πτώσης, στ?ν Χρ?στο Γιανναρ?, βρίσκεται στ?ν ?ντολογικ? διαφορ? κτιστο? κα? ?κτίστου. ?ς προσέξουμε καταρχ?ς ?τι ? ?φετηρία τ?ς σκέψης το? Γιανναρ? συνάδει τόσο μ? τ? πορίσματα τ?ν φυσικ?ν ?πιστημ?ν ?σο κα? μ? τ? γλώσσα τ?ς ?λληγορίας, προκειμένου ν? φωτιστε? α?τ? ? ?γνωσία τ?ς ?στορικ?ς ?κδοχ?ς τ?ς πτώσης το? ?νθρώπου. Τοιουτοτρόπως ? πρωταρχικ? του ?φετηρία ε?ναι ν? ?χνηλατήσει β?μα, β?μα τ?ν πορεία το? ?νθρώπου κα? τ?ς κτίσης, ?τσι ?στε ν? θέσει θεμελιώδη ?ρωτήματα γι? τ? «π?ς» κα? τ? «γιατ?» τ?ς Δημιουργίας. ?πότε ? ?ντοπισμ?ς τ?ς διήγησης τ?ς Γένεσης κα? ? συσχετισμός της μ? ?,τι τ?ν περιβάλλει ε?ναι τ? πρ?το κα? ο?σιαστικ? γνωστικ? ?πίτευγμα το? Γιανναρ?. ? σκι? πο? ?φήνει ? ?στορικ? ?κδοχ? τ?ς πτώσης δ? συμπίπτει, ?ς φαίνεται, μ? τ?ν ?λήθεια τ?ν σημαινόντων. ? ?λήθεια βρίσκεται σ? ?λλο πεδίο, ?ξω ?π? τ?ν ?μφάνεια τ?ς ?στορικότητας, βρίσκεται στ?ν ο?σία τ?ς ?λληγορίας, στ? πεδίο ?κε?νο τ?ς γνώσης πο? τ? σημαίνοντα ε?ναι προϊ?ν μι?ς περιρρέουσας πολιτισμικ?ς ?τμόσφαιρας κα? ? ?λήθεια βρίσκεται στ? σημαινόμενα. Α?τ? πο? κομίζει ?π? τ?ς ο?σίας ? Γιανναρ?ς ε?ναι ?τι ? ?ναφορικότητα το? ?νθρώπου στ?ν ?ξωτερικότητά του, ?ν προκειμέν? στ?ν Α?τιώδη ?ρχή του, ?νέχει ?γγεν?ς φθορά, ? ?ποία ?στόσο δύναται ν? ?περβαθε?. ? ?ναφορ? α?τ? χειραγωγε? τ? σκέψη του, ?ντοπίζοντας στ?ν ?πόσταση το? ?νθρώπου α?τ? πο? συνιστ? τ?ν τρόπο τ?ς δημιουργίας του, πο? δ?ν ε?ναι ?λλος ?π? τ?ν ?λευθερία.