Ίσως η Σίβυλλα κάτι να είχε ακούσει Η τέταρτη Εκλογή είναι ένα γοητευτικό και παράξενο ποίημα που δημοσίευσε ο Βιργίλιος Μάρων νέος ακόμη, το 39 περίπου π.Χ. Σ’ αυτό ο μέγιστος Λατίνος ποιητής μιλάει για μία μελλούμενη, τρισευτυχισμένη και παραδείσια Χρυσή Εποχή, την αρχή της οποίας σηματοδοτεί η γέννηση ενός θείου βρέφους. Αργότερα, τον τέταρτο αιώνα, ο διάσημος ρήτορας από τη Νουμιδία και σύμβουλος του αυτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου, ο Λακτάντιος θα δεί, όπως και πολλοί άλλοι χριστιανοί την περίοδο εκείνη, την τέταρτη Εκλογή ως μία προφητεία αναφερόμενη στην έλευση του Χριστού. Όμως, ο μεταφραστής της Βίβλου στα λατινικά Ιερώνυμος θα πεί ότι είναι εξωφρενικό να περνιέται ο «παγανιστής» Βιργίλιος για προφήτης. Ανάμεσα στην ενθουσιώδη αποδοχή της Εκλογής ως προφητείας και την απαξίωσή της στέκει ο ιερός Αυγουστίνος. Ίσως κάτι να είχε ακούσει για τον μοναδικό Σωτήρα η Σίβυλλα, γράφει στην Επιστολή 258. Και μιλάει για τη Σίβυλλα γιατί αυτή επικαλείται ως πηγή της προφητικής του πρόρρησης ο ίδιος ο Βιργίλιος στην αρχή της Εκλογής. Ίσως κάτι, δηλαδή, να φανέρωσε ο Θεός στον προχριστιανικό κόσμο σχετικά με την αλήθειά του. Ίσως να υπήρχαν στους προχριστιανικούς πολιτισμούς ψήγματα, μόρια θείας αλήθειας, όπως έλεγε άλλοτε στη Ρώμη ο φιλόσοφος και απολογητής Ιουστίνος. Το ίσως του Αυγουστίνου δεν κομίζει τίποτε στη δαιδαλώδη σύγχρονή μας φιλολογική συζήτηση για το νόημα ή τις πηγές της βιργιλιανής Εκλογής. Σημαίνει, όμως, πολλά για τη δυναμική που αναπτυσσόταν τότε στην αναμέτρηση της νέας θρησκείας με την αρχαία σοφία. Και σημαίνει ακόμη περισσότερα για τις προοπτικές και τους ορίζοντες που ανοίγονταν ακριβώς τότε για μία γόνιμη συνάντηση αλήθειας και κόσμου, χριστιανισμού και πολιτισμού, Εκκλησίας και τέχνης.